آمدگان

                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      .
                                      
                          و همچنان ادامه دارد

                      
                  شاعرانه تر از این ممکن نبود...!

                چیزی نیست.... آخر آبان است....
                  
                             و باز تولد من.....

ضروری...

آنان که در نظرات(...) خود مرا فردی افسرده و منزوی و ناامیدخطاب میکنند... بدانند و آگاه باشند که اینجانب در صحت کامل عقل و وفور منطق  مینگارم...
هرچند فی البداهه اما کلمه به کلمه واژگانی که درینجا بلغور میکنم واقعیتی است که دیده ام و شنیده ام....
(اگر خواستم روزمره نویسی کنم و از گل و بلبل بگویم حتما خبرت میکنم..!)
و سخنانم لزوما به منه نگارنده برنمیگردد...
اگر خواستی تاویل بکن اما تعمیم نه...
پس لطفا قبل از هر سخن لحظه ای بیندیش...
شاید اصلا خاموشی برایت بهتر باشد...!
.
.
.
احتمالا سیاستهای نگارنده و (شاید) موضوع نگارش تغییر خواهد کرد...

خالی از...

خالی ام...خالی.......
و نفس هایم همچنان بر تارک اندیشه چنگ میزنند...
تو گویی تا خفه اش نکنند دست بردار نیستند...

اما ای کودکان بی فردا!
باشد که چون من خالی نشوید از فردا...

آنگاه که دستان مهتاب در آن شب بارانی به سوسوی ستارگان بی رونق گرم بود...
خورشید در دلش میخندید...

و ای آبان پرشکوه...
درنگ کن... مهلتی بده...


و آدامس جویده ای که از شیشه پرتاب شد...


زندگی بی صبرانه می آید...


و من زندگی را
از صدای پای عابران روی آسفالتهای خیس سرکوچه...
 ترمز ماشین زباله...
جیغ های  هایده از دیوار همسایه...
و غربت قناری کوچکی که امروز به جمعمان پیوسته... میشنوم...

 هوا آرام است
و دنیای رنگینم همچنان برقرار...
صدای استاد..کتاب...و سازی که مدتها است ساکت مانده...
و شوری که دیوانه ترم کرده...
و


و روزهایی که به آغازم نزدیک است...
سالها پیش...
آنروز دستان مادر به گرمی امروز بود...
و چشمان پدر به مهربانی همین امشب...
و من به قله نگاه کردم...
امروز اما قله را مه گرفته است...

هنوز باقی است... می دانم...

چه داشتم و اکنون ندارم..
و چه نداشتم و اکنون دارم...؟
هیچ که نمیشود ...بی انصافی است...
اما تاکنون زندگی کرده ام٬ می دانم.....

دوباره خود را می آغازم.....

باران ...باران ...باران..................
و شاخه پرخرمالوی درخت همسایه...
از روی دیوار کوتاه...
 چه سخاوتمندانه وارد حیاط شده....
.
.
.
و
.
.
و صدایی که سالهاست زیر تخت جاخوش کرده...

و می مانیم برای بودن...
نه برای ماندن...تنها برای بودن....


سهم کمی نیست...
بودن...

بعد از خنده گریه است...؟!

 

هی...آقای مستر! به چی میخندی...؟ 
تو را کشیدم که بخندم
نه اینکه تو به من بخندی... 
 ولی خنده ام نگرفت....
با چشمانت به چی میخندی...؟
به من میخندی که خنده ام نگرفت...؟
به این خودکار آبی که حرامت کردم..؟
به سالهایی که گذشته..؟
به ....
.
.
قبل ترها بی بهانه میخندیدم...
آنقدر که میگفتند قرص خنده خورده ام...
اما حالا قیافه تو هم خنده دار نیست
.
.
تو می دانی قرص خنده هنوز هست...یا نه..؟
کجا میفروشند...؟
میگویند برای سلامتی خوب است...
خنده را میگویم...
قرصش اما عوارض دارد...

به چی میخندی...؟
به من...؟
به کاغذپاره هایم ...؟
به این طلوع و غروب...؟
به ناباوری...؟
به ماهیت ذاتی...؟
به شیرینی زندگی...؟
به خودباوری...؟
به قیافه من...؟
به چی...؟
به چی...؟


تو می دونی چرا دیگه خنده ام نمیگیره...؟