حس ناکوک...!
پرده های سازم پوسیده اند...
سیم ها با هوا آمیخته...
احساسم زنگ زده...
.
.
.
تلفن زنگ می خورد!
زینگ
زینگ.................
و من بی تفاوت...
به دنبال سوهان ناخن!
مامان!
کیه؟!
نغمه های ناکوک....
ضرب سکوت
زخمه های مشکوک
کجاست این سوهان ناخن؟!
انگشتان بی تردید
فاصله چهارم
سیم دوم
و باز هم ناکوک....!
جیغ بالادسته
خرک بی ادعا
لرزش بم ها
چپ ها و راست ها
گردش گام ها
زنگ صداها
و باز هم ناکوک...!
و من همچنان به دنبال سوهان ناخن...!
کجاست این سوهان ناخن؟!
پ.ن:وقتی کوک وحدت ساز آدمیزاد شل میشه...
اون موقع آدمها تبدیل به (..؟..) میشن...!
پ.ن: تو نیک و بد خود هم از خود بپرس...
پ.ن: من پر از احساسم... اما هربار میخواهم جاری شوم٬ صبر می آید...!
این روزها مدام صدای صبر می آید...همراه با ناسپاسی من...!
+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۸۷/۰۱/۲۸ ساعت 1:13 توسط ماندالا
|