!تقدیم به عکسی که خلق شد و به دنیا نیامد





با این همه سوال٬ جواب خدا رو کی میخواد بده؟!












پ.ن: می دانی دردناکترین لحظه زمانی است که بخواهی از یک مداد تراش خجالتی عکس بگیری٬ بعد از مقدمات و قاب بندی و تنظیم نوری که از روی تیغه ی تراش و ویزور میخورد توی چشمت و ...
درست زمانیکه میخواهی شاتر را بزنی 
اخطار خالی شدن باتری و خاموش...
اتفاق خاصی نمی افتد جز اینکه یک حسرت کوچک در دلت می ماند و یک صورت مادی تبدیل میشود به یک ذهنیت یا بهتر است بگویم شهود و تخیل عینیت پیدا نمیکند در نتیجه تصمیم میگیری با حرفهای "کالینگ وود" خودت را دلداری دهی و بگویی کار خوبی از آب در آمد فقط صورت مادی اثر را حذف کرده ام و هنر همان شهود است و تخیل...

این اتفاق کوچکی بود اما...

می دانی همه چیز و همه کس که مداد تراش نمی شود!





صورت مادی عکس را در آینده باز میگردانم و میگذارم.